1. بر خلاف بافتنی پنبه ای، لباس بافتنی پشمی مستقیماً از نخ در طول فرآیند بافندگی تخت بافته می شود، شبیه به بافتن ژاکت. یک نخ نمی تواند از ابتدا تا انتها پیوسته باشد. بنابراین کارگران در طول این فرآیند از گره هایی برای اتصال هر نخ استفاده می کنند. به طور کلی، ژاکت بافتنی ناگزیر دارای گره است، اما در پلیورهای باکیفیت{4}}گره ها همیشه در مکان های نامشخص، مانند درزهای کناری یا زیر بغل پنهان می شوند.
2. یکی دیگر از شاخص های کیفیت یک ژاکت بافتنی سجاف است که در صنعت به عنوان سجاف قابل مشاهده (یا سجاف قابل مشاهده) شناخته می شود که اغلب در یقه و سوراخ های بازو یافت می شود. به طور کلی، لبه ها و حلقه های قابل مشاهده بسیار ارزشمندتر از لبه های بیش از حد در لباس بافتنی هستند. برخی از ژاکت ها، هنگامی که از داخل چرخانده می شوند، در محل اتصال تکه های لباس و آستین ها، لبه های قفل شده ای را نشان می دهند، شبیه به بافتنی های بافته شده یا نخی. با این حال، در حوزه لباس بافتنی پشمی، این کاملاً کیفیت-بالا نیست. برای کمی انحراف، تفاوت قیمت قابل توجهی بین ژاکت های اورلاک و سرج شده در بازار صادرات وجود دارد.
3. با نگاهی به پارچه خام یک ژاکت، الگوی دوخت بسیار مهم است. اینها همان قیطان های فردی هستند که ما می بینیم. آنها باید از نظر اندازه یکنواخت و ثابت باشند. ضخامت دوخت ناهموار نشان می دهد که گیج ماشین بافندگی به درستی در طول فرآیند بافندگی تنظیم نشده است، یا اینکه نخ حاوی فوز است.
4. ژاکت های بافتنی به دو نوع تقسیم می شوند: دستی-قلاب بافی/دستی-بافنده و ماشینی-بافنده. الگوهای قلاببافی دستی انعطافپذیر و متنوع هستند و با ماشینهای بافندگی قابل مقایسه نیستند، اما حجم تولید کمتری دارند و بنابراین گرانتر هستند. ژاکت های قلاب بافی دستی-به طور عمده در منطقه شانتو تولید می شوند. انواع سوزن های رایج در ماشین های بافندگی عبارتند از: گیج 1.5، 3 گیج، 5 گیج، 7 گیج، 9 گیج، 12 گیج، 14 گیج، 16 گیج و 18 گیج و غیره (اصطلاح "گیج" به تعداد بخیه ها، تعداد بخیه ها، تعداد بخیه ها بیشتر است. نخ ریزتر و قیمت بالاتر و همچنین هزینه پردازش بالاتر).
